Σπάρτας γέννα, χαλκοῦ βῆμα,
θεοί ὑπέρ, φόβος ἄδημα,
σῶμα ὀρθόν, ψυχή πῦρ αἰωνία,
δόξα ἐμπρός, οὐδὲν ὀπίσω.
Αἷμα ῥέει, γῆ διψᾷ πάντα,
ἀσπίς ἱερή, φρούρει τὰ πάντα,
μὴ ῥίπτετε τιμήν Σπάρτας,
ἔντιμον βίον, ἄκρον θάνατον.
Λεωνίδας κρατεῖ ὥσπερ κεραυνός,
φωνεῖ σκληρῶς, οὐκ ἔστι πτωλός,
“Μὴ φεύγετε!” τὸ πνεῦμα λέγει,
ἐχθρὸς πλησίον, καρδιά στερεά.
Θερμοπύλαι στενὴ μὲν γῆ,
ἀλλ’ ἄνδρες εὐρεῖς, ψυχὴ βαρεῖ,
θάνατος ἔνθα, δόξα πλείων,
οὐ διαβαίνει βάρβαρος μοῖρα.
Χαλκὸς ὀδύρει, κρότος βροντᾷ,
ξίφος λάμπει, τύχη βοᾷ,
ὅρκοι μέγα, μὴ λυγίσητε,
ἄχρι πληγῆς τελευταίας ῥοπῆς.
Σπάρτας υἱοί, πυρσὸς ἐν στέρνῃ,
ἀετὸς πολέμου ἐπάνω κεφαλῇ,
ζῆ “νίκη” ἐν καρδίᾳ πᾶσιν,
καὶ θάνατος γέλᾳ πρὸς ὑμᾶς.
Nati da Sparta, passi di bronzo,
Gli dèi lassù, ignota la paura,
Saldo il corpo, l’anima eterno fuoco,
La gloria dinanzi, il nulla alle spalle.
Il sangue scorre, la terra è assetata di tutto,
Il sacro scudo protegge ogni cosa,
Non gettate via l’onore di Sparta,
Nobile vita, nobile morte.
Leonida regge come una folgore,
Grida con possanza, mai debole,
«Non indietreggiate!» grida lo spirito,
Il nemico è vicino, il cuore resta saldo.
Termopili, la terra è angusta,
Ma immensi sono gli uomini, grevi le loro anime,
Qui attende la morte, più in alto sta la gloria,
Nessun destino barbaro passerà.
Grida il bronzo, ruggisce il tuono,
Brilla la spada, il fato chiama a gran voce,
Grandi sono i giuramenti, non vi piegate,
Fino al colpo decisivo dell’estremo istante.
Figli di Sparta, una torcia nel petto,
L’aquila di guerra sopra il capo,
«Vittoria» dimora in ogni cuore,
E la morte stessa vi sorride.

Rispondi